Pepe ve Carvalho… Portekiz’in iki tandemi. Nasıl iş ise, Servet-Zan (Emre Aşık) bu ikiliyle en az Nuno Gomes kadar boğuştu…Bunun açıklaması basit. Bostan tarlasına benzeyen uzun orta alan boşluğu. İyi bir takım presi olmayışı. Ya da kafayı Ronaldo’ya, Simao’ya, Deco’ya takmak!Başka türlü Pepe’nin gol atmasını anlatamayız. Özellikle de, gen gerideki adamın en hor gördüğümüz Nuno Gomes’le ver-kaç yaparak bu işi yapmasını… Finalist bir ülke için skandal gol.***Oysa… Taşları yanyana koyun. Nihat, Tuncay, Mevlüt, Colin. Yanına Emre Belözoğlu’nu ekleyin. Geri dörtlü, önlerindeki gömülü Marco… 5+5 gibi bir duruş.Yani ciddi bir hücum takımı! Riskli ama iş yapabilir bir onbir. Ama görüntüde. Daha çok kağıt üstünde. Böyle bir onbirle rakip kaleye gidememek anlaşılmaz. Şifresi ise basit. İkiyi ‘çaaat’ diye bölünmek işin aslı. Kıpırdayamaz hale getirir takımınız. Zincirleriniz kırılır, pas yapamazsınız. Daha özü güven bunalımı yaşarsınız. Korkmak ‘cuk’ oturur belki. Ama ‘Türkolar korkmaz’ biliyorum. Yüreksiz de olamaz. Ancak 90 dakika ‘duruş’ gösterememek üzücü. Çimlerin üzerinde ‘caka’ satacak bir takım olamadık dün. Portekiz’in istediği gibi oynadık. Çabuk-çevik olalım derken, tecrübeli bir ağabey, pivot Hakan Şükür’ü aradık. Neden? Çok basit.. Hakan’a alışıp, Hakan’sız finallere gelmek. Belki küçük detay ama çok şey anlatır!***Wembley’de bu kadar ezildik mi? Evet… Ama o ‘fi’ tarihteydi. oysa Villarreal’in gol kralı bizde, Newcastle’ın haşarı çocuğu da. Beckenbauer’in gözbebeği de! Lig şampiyonunun stoperi, solbeki de. Öyleyse kalite var. Olmayan şey ‘ruh’… Düşünün… Rakip stoper Pepe, 9.2 kilometre koşuyor. Vietnam, Sri Lanka, Nepal, Bangladeş.. Euro 2008′i naklen yayınlayan ülkelerden bir kaç ilginç ülke. Muhtemelen Portekiz’i, kısmen de ‘Türkolar’ı izlemişlerdir.Özellikle de G.Kore’de bronz madalyayla ‘el ele’ tribüne giden kırmızı formalıları.. Muhtemelen dün kırmızı formayı görüp ‘işte Türkler’dediler… Ama spiker ‘turkuaz’ların Türkiye olduğunu söyleyince şok geçirmişlerdir. Onlar bile, ‘Türkler korkak olamaz’ demiştir… Son söz… Masal ülkesiyiz. Hayal gücümüz geniş. Uzak hedefler koyuyoruz. Ama altı boş. Finallere gidiyoruz, sıfır beden takımla. Yahu Fatih hocam, ‘ham meyve’ gibiydi takımın. Ve çok kolayca yediler!